Historia podboju Kosmosu: Bezzałogowe misje kosmiczne

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Bezzałogowe misje kosmiczne. Pokaż wszystkie posty

Kartka z kalendarza - 8 października

1995 - o godz. 18:51:00 UTC ze stanowiska startowego 1/5 kosmodromu Baikonur (Kazachstan) za pomocą rakiety nośnej Soyuz-U (V15000-645) wyniesiono na orbitę rosyjski statek zaopatrzeniowy Progress-M 29 (nr 229).
Celem misji było dostarczenie zaopatrzenia i paliwa do stacji kosmicznej MIR, a samo dokowanie odbyło się do portu rufowego modułu Kvant-1 w dniu 10 października 1995 roku o godz. 20:32:40 UTC.
Ponowne odłączenie od stacji nastąpiło 19 grudnia 1995 o godz. 09:15:05 UTC, a następnie został zdeorbitowany i spłonął w atmosferze tego samego dnia.

2009 - o godz. 18:51:00 UTC ze stanowiska startowego SLC-2W VAFB (Space Launch Complex 2 West, Vandenberg Air Force Base) w Kalifornii (USA) za pomocą rakiety nośnej Delta-7920-10C (nr D-345) wyniesiono komercyjnego satelitę obrazującego WorldView 2 (WV 2).
Satelita należący do DigitalGlobe jest w stanie wykonywać zdjęcia Ziemi w 8 zakresach spektrum w tym czerwonym, niebieskim, zielonym i bliskiej podczerwieni dla zastosowań komercyjnych, a także wykrywania zmian. Teleskop posiada rozdzielczość 0,5 m dla obrazów panchromatycznych i 1,8 m dla obrazów wielospektralnych.
W dniu 19 lipca 2016 r. Worldview-2 brał udział w zdarzeniu powodującym gruz, ale satelita nadal działał.

2012 - o godz. 00:35:00 UTC ze stanowiska startowego SLC-40 CCSFS (Space Launch Complex 40, Cape Canaveral Space Force Station) na Florydzie (USA) za pomocą rakiety nośnej Falcon-9 v1.0 wyniesiono na orbitę zaopatrzeniowy statek kosmiczny Dragon CRS-1 (SpX 1, Dragon C103).
Była to pierwsza misja zaopatrzeniowa na Międzynarodową Stację Kosmiczną wykonana przez SpaceX w ramach kontraktu z NASA na komercyjne usługi zaopatrzenia (CRS - Commercial Resupply Services).
Podczas tej samej misji na orbitę został wyniesiony także satelita komunikacyjny Orbcomm FM101 (Orbcomm-OG2 1, H1) jednak z powodu wcześniejszego wyłączenia się silników 1 stopnia rakiety Falcon 9 satelita trafił na zbyt niska orbitę i po dwóch dniach wszedł z powrotem w atmosferę po przeprowadzeniu jedynie kilku testów inżynieryjnych.

SpaceX Dragon CRS-1
źródło: NASA Image and Video Library

Źródło:

Kartka z kalendarza - 4 października

1957 - o godz. 19:28:34 UTC ze stanowiska startowego 1/5 kosmodromu Bajkonur (ZSRR) za pomocą rakiety nośnej Sputnik (8K74PS) wyniesiono na orbitę radzieckiego satelitę Sputnik 1 (PS-1 nr1 - Prostreishiy Sputnik 1 nr1).
Sputnik 1 był pierwszym sztucznym satelitą pomyślnie umieszczonym na orbicie okołoziemskiej. Satelita był aluminiową kulą o średnicy 58 cm, na której znajdowały się cztery anteny o długości 2,4–2,9 m. Przyrządy i źródła energii umieszczono w szczelnej kapsule i zawierały nadajniki działające na częstotliwościach 20,005 i 40,002 MHz (długość fali około 15 i 7,5 m), a emisje odbywały się w naprzemiennie. Telemetria obejmowała dane dotyczące temperatur wewnątrz i na powierzchni kuli. 3 stycznia 1958 roku po ukończeniu około 1400 orbit wokół Ziemi na łącznym przebytym dystansie wynoszącym 70 milionów kilometrów satelita ponownie wszedł w atmosferę.

Sputnik 1 (PS-1 nr1 - Prostreishiy Sputnik 1 nr1)
źródło: NSSDCA

1959 - o godz. 02:24:00 UTC ze stanowiska startowego 1/5 kosmodromu Bajkonur (ZSRR) za pomocą rakiety nośnej Vostok-L (8K72 nr I1-8) wyniesiono na orbitę radziecką sondę księżycową Luna 3 (Ye-2A nr 1).
Luna 3 była trzecim statkiem kosmicznym pomyślnie wystrzelonym na Księżyc i pierwszym, który przesłał zdjęcia niewidocznej z Ziemi strony Księżyca. Sonda przesłała bardzo niewyraźne zdjęcia, ale dzięki ulepszeniom komputerowym stworzono wstępny atlas drugiej strony Księżyca, który ukazywał górzysty teren, bardzo różniący się od widocznej strony i tylko dwa ciemne obszary, które nazwano Mare Moscovrae (Morze Moskwy) i Mare Desiderii (Morze Marzeń). (Później odkryto, że Mare Desiderii składa się z mniejszych obszarów, Mare Ingenii (Morza Pomysłowości) i innych ciemnych kraterów.

Luna 3
źródło: NSSDCA

1990 - podczas startu rakiety nośnej Zenit-2 (nr 15) z radzieckim satelitą wojskowym Tselina-2 nr 8 (11F644 Kosmos 2102) z powodu awarii pierwszego stopienia (silnik RD-171 zepsuł się pięć sekund po starcie) rakieta spadła z powrotem na platformę startową 45/2 kosmodromu Baikonur (ZSRR) z wysokości około 70 metrów i całkowicie zniszczyła stanowisko startowe, a według doniesień uniosła 1000 tonową metalową konstrukcję na 20 metrów w powietrze i spowodowała znaczne uszkodzenia wież oświetleniowych znajdujących się 100 metrów od wyrzutni.
Stanowiska nigdy nie odbudowano.

Źródło:

Kartka z kalendarza - 20 września

1966 - o godz. 12:32:00 ze stanowiska startowego LC-36A CCAFS (Cape Canaveral Air Force Station) Floryda (USA) za pomocą rakiety nośnej Atlas-LV3C Centaur-D (AC- 7) wyniesiono na orbitę amerykańską sondę księżycową Surveyor 2.
Pojazd był drugim z serii sond przeznaczonych do miękkiego lądowania na powierzchni Księżyca w celu określenia charakterystyki terenu Księżyca na potrzeby lądowania na misji Apollo.
Podczas manewru korekty kursu w połowie dystansu, jeden z silników nie uruchomił się, co spowodowało niezrównoważony ciąg, który spowodował odwrócenie statku kosmicznego na pozostałe 54 godziny lotu. Próby uratowania misji nie powiodły się. Kontakt ze statkiem kosmicznym został utracony 22 września o godzinie 9:35 UTC. Sonda była wycelowana w Sinus Medii, ale rozbiła się w pobliżu krateru Copernicus. Obliczono, że statek kosmiczny uderzył w powierzchnię Księżyca 23 września 1966 roku o godzinie 03:18 UTC.

1966 - o godz. 21:07:00 UTC ze stanowiska startowego SLC-3W VAFB (Vandenberg Air Force Base) Kalifornia (USA) za pomocą rakiety nośnej Thor-SLV2A Agena-D (nr 477) wyniesiono na orbitę amerykańskiego satelitę nadzoru fotograficznego KH-4A 36 (KeyHole-4A nr 36).
Był to 36 satelita piątej generacji satelitów KH-4A (Keyhole-4A) programu Corona, rozpoznania optycznego, na pokładzie którego znajdowały się dwie panoramiczne kamery J-1 o ogniskowej 61 cm i rozdzielczości terenowej 2,7 m oraz 4-cm kamera indeksowa o ogniskowej 38 mm, rozdzielczości terenowej 162 m i pokryciu kadru 308 km × 308 km.
Inne oznaczenia misji: Corona 112, Mission 1035, OPS 1703

1968 - o godz. 14:40:00 UTC ze stanowiska startowego LC-133/1 Plesieck (ZSRR) za pomocą rakiety nośnej Kosmos-2 (11K63 nr 31) wyniesiono na orbitę radzieckiego satelitę wojskowego Kosmos 242 (11F620, DS-P1-I nr 4).
Satelita zbudowany przez ukraińską firmę Yangel's OKB-586 / KB Yuzhnoye, należał do serii małych satelitów typu DS-P1-I (Dnepropetrovsk Sputnik), a wykorzystywany był do kalibracji radarów obserwacji przestrzeni kosmicznej i wczesnego ostrzegania.

1974 - o godz. 09:36:00 UTC ze stanowiska startowego LC-31/6 Baikonur (ZSRR) za pomocą rakiety nośnej Woschod (Voskhod 11A57 nr 78031-194) wyniesiono na orbitę radzieckiego satelitę rozpoznania fotograficznego Kosmos 685 (Zenit-2M nr 51, Gektor nr 51).
Satelita należał do drugiej generacji wojskowych satelitów foto rozpoznawczych Zenit w wersji 2M, który wykonywał zdjęcia w niskiej rozdzielczości, a po 8 dniach kapsuła z filmem powracała na ziemię. Wprowadzone ulepszenia obejmowały nowy system kamer i dodanie paneli słonecznych, a na pokładzie znajdowały się także urządzenia ELINT (electronic intelligence - wywiad elektroniczny).

1977 - o godz. 01:12:00 UTC ze stanowiska startowego LC-43/4 Plesieck (ZSRR) za pomocą rakiety nośnej Wostok-2M (Vostok-2M 8A92M nr 78026-393) wyniesiono na orbitę radzieckiego satelitę Kosmos 955 (11F619, Ikar, Tselina-D nr 13).
Satelita należał do wojskowego systemu nadzoru radiowego ELINT (Electronic signals intelligence) o nazwie Tselina-D, a jego głównym celem było określanie dokładnej lokalizacji obiektów emitujących fale radiowe, a także ich typu, trybu działania i stopnia aktywności.

1977 - o godz. 17:28:00 UTC ze stanowiska startowego LC-200/40 Baikonur (ZSRR) za pomocą rakiety nośnej Proton-K Blok-DM (8K82K nr 291-02) wyniesiono na orbitę radzieckiego geostacjonarnego satelitę telekomunikacyjnego Ekran 2 (11F647 Ekran 12L).
Był to drugi satelita systemu Ekran (znany również jako Stationar-T), systemu który był pierwszym w Związku Radzieckim i pierwszą na świecie usługą telewizji bezpośrednio do domu. Zapewniał transmisję telewizji kolorowej na Syberię i Daleką Północ.

Źródło:

Kartka z kalendarza - 19 września

1967 - o godz. 14:52:00 ze stanowiska startowego LC-161/35 kosmodromu Bajkonur (ZSRR) za pomocą rakiety nośnej Tsiklon (R-36-O (8K69) nr 12) wyniesiono na orbitę radzieckiego satelitę testowego Kosmos 178 (OGCh nr13).
Satelita OGCh (Orbital'noy Golovnoy Chasti) należący do systemu FOBS (Fractional Orbital Bombardment System - system frakcyjnego orbitalnego bombardowania) posiadał na swoim pokładzie głowicę nuklearną, która mogła pozostać na orbicie około 7,5 roku do czasu deorbitacji na cel bez ostrzeżenia w ciągu 5 minut.

1967 - o godz. 18:28:00 UTC ze stanowiska startowego SLC-4W w Vandenberg AFB (Vandenberg Air Force Base) w Kalifornii (USA) za pomocą rakiety nośnej Titan-3B Agena-D (nr 3B-10) wyniesiono na orbitę amerykańskiego satelitę nadzoru fotograficznego KH-8-08 (Keyhole-8 nr 8).
Był to ósmy satelita generacji KeyHole-8 Gambit Block 3, a jego celem było wykonywanie zdjęć wysokiej rozdzielczości na niskiej orbicie, która wynosiła 0,10 m, a następnie satelita wyrzucił pojemniki z filmem fotograficznym, które zostały odzyskane podczas opadania w atmosferze na spadochronie.

Źródło:

Kartka z kalendarza - 9 maja

1963 - o godz. 20:09:00 UTC ze stanowiska startowego LC-1-2 VAFB (Launch Complex 1-2, Vandenberg Air Force Base) w Kalifornii (USA) za pomocą rakiety nośnej Atlas-LV3 Agena-B (S/N 119D) wyniesiono na orbitę amerykańskiego satelitę wczesnego ostrzegania MIDAS 6 oraz dwa satelity naukowe ERS 5 (TRS 5 - DASH 1), ERS 6 (TRS 6).
Satelita MIDAS 6 (MIssile Defense Alarm System) służył do wykrywania za pomocą czujników podczerwieni ciepła spalin z niedawno wystrzelonego międzykontynentalnego pocisku balistycznego. Na pokładzie znajdował się także eksperyment West Ford 2 (West Ford Needles), który polegał na sprawdzeniu komunikacji na duże odległości poprzez odbijanie fal radiowych od pasma małych przewodów (pasywnych dipoli). W tym celu w pojeździe znajdował się dozownik igieł, który zawierał 480 milionów miedzianych dipoli o długości 1/2 fali częstotliwości transmisji 8 GHz używanych w programie. Każdy dipol miał 1,78 cm długości i średnicę 17,8 µm, a do testów wykorzystano częstotliwości 7750 i 8350 MHz. Eksperyment jednak nie wykazał odbijania fal radiowych.
Satelity ERS 5 i 6 (Environmental Research Satellites) to małe satelity w kształcie czworościanu foremnego o boku 16 cm, których głównym celem było badanie intensywności promieniowania pasów Van Allena i uszkodzenia ogniw słonecznych spowodowane promieniowaniem.

1965 - o godz. 07:55:00 UTC ze stanowiska startowego 1/5 kosmodromu Bajkonur (ZSRR) za pomocą rakiety nośnej Molniya (8K78 S/N U15000-024) wyniesiono na orbitę radziecką sondę księżycową Luna 5 (Ye-6 nr 10).
Start przebiegł normalnie jednak podczas manewru korekty kursu statek kosmiczny zaczął się obracać i kolejna próba odpalenia głównego silnika nie powiodła się z powodu błędu kontroli naziemnej, w efekcie pojazd roztrzaskał się na powierzchni Księżyca 12 maja 1965 roku.

Źródło:

Kartka z kalendarza - 8 maja

1985 - o godz. 01:15:38 UTC ze stanowiska startowego ELA-1 CSG (Ensemble de Lancement Ariane-1, Centre Spatial Guyanais) w Kourou (Gujana Francuska) za pomocą rakiety nośnej Ariane-3 (S/N V-13) wyniesiono na orbitę dwa satelity telekomunikacyjne GStar 1 i Télécom 1B.
Satelita GSTAR 1 składał się z 16 aktywnych transponderów pasma Ku i 5 dodatkowych jako rezerwa.
Satelita Télécom 1B składał się z 12 aktywnych i 5 rezerwowych transponderów działających na częstotliwości 6/4 GHz (4 transpondery), 14/12 GHz (6 transponderów) i 8/7 GHz (2 transpondery pasma X).

2000 - o godz. 00:00:00 UTC ze stanowiska startowego LC-40 CCAFS (Launch Complex 40, Cape Canaveral Air Force Station) na Florydzie (USA) za pomocą rakiety nośnej Titan-4(02)B IUS (S/N B-29/IUS-22) wyniesiono na orbitę amerykańskiego geostacjonarnego satelitę DSP 20 (USA 149).
Satelita DSP-20 Block-3 (DSP-I ) należał do trzeciej generacji satelitów wczesnego ostrzegania DSP (Defense Support Program - program wsparcia obrony) i prawdopodobnie był wyposażony w 6000 czujników podczerwieni do wykrywania startów rakiet i wybuchów jądrowych.

2001 - o godz. 10:10:00 UTC z pływającej platformy Odyssey SLP (Sea Launch Platform) na równikowym Pacyfiku w pobliżu Kiritimati (Wyspa Bożego Narodzenia) za pomocą rakiety nośnej Zenit-3SL (1) wyniesiono na orbitę amerykańskiego geostacjonarnego satelitę przekaźnikowego XM 1 (Roll).
Satelita został zaprojektowany do retransmisji cyfrowych programów radiowych (Digital Audio Radio Service) na terenie Stanów Zjednoczonych bezpośrednio do samochodów, domów i przenośnych radioodbiorników wraz z wyniesionym 18 marca 2001 satelitą XM 2 (Rock). W 2016 roku satelita został przeniesiony na orbitę cmentarną.

2003 - o godz. 11:28:00 UTC ze stanowiska startowego SDSC (Satish Dhawan Space Center) w Sriharikota (Indie) za pomocą rakiety nośnej GSLV Mk.1(2) (S/N GSLV-D2) wyniesiono na orbitę indyjskiego geostacjonarnego satelitę telekomunikacyjnego GSAT 2.
Satelita przenosi 4 transpondery pasma C i 2 transpondery pasma Ku, zapewniając transmisję głosu i wideo do Indii i krajów sąsiednich na orbicie stacjonarnej 48°E. Dodatkowo na pokładzie znalazł się ładunek MSS (Mobile Satellite Service - mobilna usługa satelitarna) działający w paśmie S i C. Oprócz ładunków komunikacyjnych na pokładzie znalazły się 4 eksperymenty naukowe w tym do pomiaru promieniowania wewnątrz satelity czy słoneczny spektrometr rentgenowski.

2018 - o godz. 18:28:00 UTC ze stanowiska startowego LC-9 TSLC (Launch Complex-9, Taiyuan Satellite Launch Center) w Wuzhai (Chiny) za pomocą rakiety nośnej CZ-4C (Chang Zheng-4C S/N 4C-Y20) wyniesiono na orbitę chińskiego cywilnego satelitę teledetekcyjnego Gaofen 5 (GF 5).
Satelita był pierwszym z serii satelitów Programu CHEOS (China High-definition Earth Observation System - chiński system obserwacji Ziemi wysokiej rozdzielczości) do którego oprócz satelitów należą także obserwacje za pomocą samolotów i balonów stratosferycznych, tworzący globalną sieć nadzoru w czasie zbliżonym do rzeczywistego, przy każdej pogodzie, do celów planowania rolnictwa, pomocy w przypadku katastrof, ochrony środowiska i bezpieczeństwa.

Źródło:

Kartka z kalendarza - 29 kwietnia

1958 - o godz. 02:53:00 UTC ze stanowiska startowego LC-18A CCAFS (Launch Complex 18A, Cape Canaveral Air Force Station) na Florydzie (USA) za pomocą rakiety nośnej Vanguard (S/N TV-5) wyniesiono na orbitę amerykańskiego satelitę naukowego Vanguard TV5.
Głównym celem misji było przeprowadzenie pomiarów rentgenowskich Słońca i środowiska kosmicznego z orbity okołoziemskiej. Jednak w wyniku awarii drugi i trzeci stopień nie oddzieliły się co doprowadziło do powrotu na ziemię całego ładunku. Był to ostatni start tej wersji pojazdu Vanguard w wersji TV (Vanguard Test Vehicle), a kolejne już udane misje miały oznaczenia Vanguard SLV (Vanguard Satellite Launch Vehicle).

1965 - o godz. 14:24:00 UTC ze stanowiska startowego LA-3A WFF (Launch Area 3A, Wallops Flight Facility) w Wirginii (USA) za pomocą rakiety nośnej Scout-X4 (S/N 136R) wyniesiono na orbitę amerykańskiego satelitę naukowego Explorer 27 (BE-C - Beacon Explorer-C).
Głównym celem misji było rejestrowanie obserwacji zawartości elektronów między Ziemią, a satelitą na całym świecie, a także pomiar pola magnetycznego Ziemi, posiadał również nadajniki beacon pracujące na częstotliwości 162 i 324 MHz służące do śledzenia przez stacje naziemne jednak 20 lipca 1973 roku zostały wyłączone ze względu na wykorzystanie tych częstotliwości dla innych satelitów.

1965 - o godz. 21:36:00 UTC ze stanowiska startowego PALC-1-1 VAFB (Point Arguello Launch Complex 1-1, Vandenberg Air Force Base) w Kalifornii (USA) za pomocą rakiety nośnej Thor-SLV2A Agena-D (S/N 437) wyniesiono na orbitę amerykańskiego satelitę rozpoznania fotograficznego KH-4A nr 19 (Corona 94).
Satelita KH-4A stanowił część programu Corona, a jego celem było wykonywanie zdjęć wysokiej rozdzielczości Związku Radzieckiego (ZSRR), Chin i innych obszarów za pomocą dwóch kamer panoramicznych J-1 o ogniskowej 61 cm i rozdzielczości terenowej 2,7 m oraz 4-centymetrowej kamery indeksowej o ogniskowej 38 mm, rozdzielczości terenowej 162 m i pokryciu kadru 308 km × 308 km.

Źródło:

Kartka z kalendarza - 28 kwietnia

1962 - o godz. 22:48:00 UTC ze stanowiska startowego 75-3-4 VAFB (Vandenberg Air Force Base) w Kalifornii (USA) za pomocą rakiety nośnej Thor-DM21 Agena-B (S/N 333) wyniesiono na orbitę amerykańskiego satelitę rozpoznania fotograficznego KH-4 nr 3 (Corona 40, Mission 9033).
Satelita KH -4 (Keyhole-4) był czwartą wersją programu Corona , mającego na celu zbudowanie satelity rozpoznania optycznego, który przewoził dwie panoramiczne kamery Mural (lub Corona-M) o ogniskowej 61 cm i rozdzielczości terenowej 7,5 m oraz 4-centymetrową kamerę indeksową o ogniskowej 38 mm, rozdzielczości terenowej 162 m i pokryciu kadru 308 km × 308 km. Film wracał na Ziemię pojazdem zwrotnym firmy General Electric SRV (Satellite Return Vehicle), który był odbierany w powietrzu przez specjalnie do tego celu wyposażony samolot C-130 Hercules jednak podczas tej misji spadochron nie otworzył się i kapsuła zwrotna uległa całkowitemu zniszczeniu.

1963 - o godz. 09:36:00 UTC ze stanowiska startowego 1/5 kosmodromu Bajkonur (ZSRR) za pomocą rakiety nośnej Wostok-2 (8A92 S/N E15000-02) wyniesiono na orbitę radzieckiego satelitę rozpoznania fotograficznego Kosmos 16 (Zenit-2 nr 10).
Satelita Zenit 2 (11F61) należał do pierwszej generacji wojskowych satelitów foto-rozpoznawczych Zenit w wersji 2 (nie było wersji Zenit 1), który wykonywał zdjęcia w niskiej rozdzielczości za pomocą aparatu o ogniskowej 1000 mm oraz 200 mm, po czym kapsuła z filmem wróciła na Ziemię po 10 dniach (8 maja 1963). W wyniku awarii systemu kontroli położenia, satelita był w stanie wykonać tylko część obrazów.

1983 - o godz. 22:26:00 UTC ze stanowiska startowego LC-17A CCAFS (Launch Complex 17A, Cape Canaveral Air Force Station) na Florydzie (USA) za pomocą rakiety nośnej Delta-3914 (S/N D-168) wyniesiono na orbitę amerykańskiego satelitę meteorologicznego GOES 6 (GOES F).
Głównym celem misji była obserwacja ziemskiej atmosfery na orbicie geostacjonarnej 135° w zakresie światła widzialnego i podczerwieni z przewidzianym czasem eksploatacji 7 lat, jednak 21 stycznia 1989 uległa awarii główna kamera i satelita został wykorzystany jako satelita przekaźnikowy systemu do 19 maja 1992 kiedy to został wycofany na orbitę cmentarną.
Satelita GOES 6 (Geostationary Operational Environmental Satellite - Geostacjonarny Operacyjny Satelita Środowiskowy) był nadzorowany przez NOAA (US National Oceanic and Atmospheric Administration - amerykańską Narodową Administrację Oceaniczną i Atmosferyczną).2

Źródło:

Kartka z kalendarza - 27 kwietnia

1961 - o godz. 14:16:38 UTC ze stanowiska startowego LC-26 CCAFS (Launch Complex 26, Cape Canaveral Air Force Station) na Florydzie (USA) za pomocą rakiety nośnej Juno-2 (S/N AM-19E) wyniesiono na orbitę amerykańskiego satelitę naukowego Explorer 11 (S-15).
Satelita zapoczątkował rozwój astronomii kosmicznej przewożąc jako pierwszy teleskop do obserwacji promieniowania gamma. Za jego pomocą stworzono mapę promieniowania kosmicznego oraz szumu radiowego tzw. promieniowania tła.

1980 - o godz. 06:24:00 UTC ze stanowiska startowego 1/5 kosmodromu Bajkonur (ZSRR) za pomocą rakiety nośnej Soyuz-U (11A511U S/N Zh15000-210) wyniesiono na orbitę radziecki automatyczny statek zaopatrzeniowy Progress 9 (11F615A15, 7K-TG S/N 109).
Celem misji było dostarczenie paliwa i zaopatrzenia na stację kosmiczną Salut 6.

2011 - o godz. 13:05:00 UTC ze stanowiska startowego 1/5 kosmodromu Bajkonur (Kazachstan) za pomocą rakiety nośnej Soyuz-U (11A511U S/N Yu15000-116) wyniesiono na orbitę radziecki automatyczny statek zaopatrzeniowy Progress M-10M (11F615A60, 7KTGM S/N 410).
Celem misji było dostarczenie paliwa i zaopatrzenia na Międzynarodową Stację Kosmiczną.

2022 - o godz. 07:52:55 UTC ze stanowiska startowego LC-39A KSC (Launch Complex-39A, Kennedy Space Center) na Florydzie (USA) za pomocą rakiety nośnej Falcon-9 v1.2b5 (S/N B1067.4) wyniesiono na orbitę załogowy pojazd kosmiczny Crew Dragon 4 (Dragon C212-F1, Freedom F1, Crew 4, USCV-4) z załogą misji Crew-4.
W misji wzięli udział astronauci:

Kjell Lindgren (NASA) - dowódca misji,
Robert Hines (NASA) - pilot pojazdu Dragon,
Jessica Watkins (NASA) - specjalista misji,
Samantha Cristoforetti (ESA) - specjalista misji.

Źródło:

Kartka z kalendarza - 26 kwietnia

1962 - o godz. 10:04:00 UTC ze stanowiska startowego 1/5 kosmodromu Bajkonur (ZSRR) za pomocą rakiety nośnej Vostok-K (8K72K S/N E103-20) wyniesiono na orbitę radzieckiego satelitę rozpoznania fotograficznego Kosmos 4 (Zenit-2 nr 2).
Satelita Zenit 2 (11F61) należał do pierwszej generacji wojskowych satelitów foto-rozpoznawczych Zenit w wersji 2 (nie było wersji Zenit 1), który wykonywał zdjęcia w niskiej rozdzielczości za pomocą aparatu o ogniskowej 1000 mm oraz 200 mm, po czym kapsuła z filmem wróciła na Ziemię po 3 dniach (29 kwietnia 1962).

1993 - o godz. 14:50:00 UTC ze stanowiska startowego LC-39A KSC (Launch Complex 39A, Kennedy Space Center) na Florydzie (USA) wystartowała misja STS-55 wahadłowca Columbia (OV-102).
Była to 55 misja STS programu lotów wahadłowców i 14 promu kosmicznego Columbia, a jej celem było wyniesienie na orbitę laboratorium wielokrotnego użytku Spacelab D2 do przeprowadzania eksperymentów biologicznych i obserwacji Ziemi z Kosmosu. Oprócz tego członkowie załogi STS-55 wzięli udział w dwóch amatorskich eksperymentach radiowych, amerykańskiego SAREX II i niemieckiego SAFEX, które umożliwiły studentom i radioamatorom z całego świata bezpośrednią rozmowę z promem kosmicznym na orbicie.

Źródło:

Kartka z kalendarza - 25 kwietnia

1961 - o godz. 16:15:00 UTC ze stanowiska startowego LC-14 CCAFS (Launch Complex 14, Cape Canaveral Air Force Station) na Florydzie (USA) za pomocą rakiety nośnej Atlas-D Mercury (S/N 100D) przeprowadzono lot testowy amerykańskiej załogowej kapsuły Mercury MA-3 (Mercury 8 F1).
Rakieta nośna Atlas-D była wyposażona w nowy sprzęt telemetryczny zbudowany na tranzystorach w odróżnieniu od poprzednich jednostek opartych o lampy próżniowe.
Kapsuła Mercury została po raz pierwszy wyposażona w awaryjny moduł systemu ewakuacji, który został wykorzystany podczas tego startu. Po 20 sek. od startu zawiódł system pochylenia co spowodowało, że rakieta wznosiła się pionowo zamiast nachylić na właściwą orbitę, wtedy podjęto decyzję o zniszczeniu pojazdu, która nastąpiła 43 sek. po starcie, w tym czasie kapsuła Mercury wzniosła się na wysokość 7,2 km za pomocą wieżyczki systemu ucieczki i została odzyskana. Kapsułę wykorzystano ponownie w misji Mercury Atlas 4 (MA-4) w dniu 13 września 1961 r.
W kapsule Mercury znajdował się robot "mechaniczny astronauta".

Mercury Atlas 3 Liftoff
Credits: NASA / JSC

1962 - o godz. 00:00:00 UTC (do weryfikacji) ze stanowiska startowego LC-34 CCAFS (Launch Complex 34, Cape Canaveral Air Force Station) na Florydzie (USA) za pomocą rakiety nośnej Saturn-1 (Block-1 S/N SA-2) przeprowadzono test nośności pierwszego stopnia.
Drugi i trzeci stopień rakiety nośnej były wypełnione 86 tys. kg wody i zostały zdetonowane na wysokości 105 km tworząc sztuczną chmurę. Test nosił nazwę "Project High Water I" i miał na celu weryfikację możliwości pierwszego stopnia nowej ciężkiej rakiety nośnej Saturn 1, podczas którego pojazd osiągnął prędkość około 6000 km/h.

2021 - o godz. 22:14:00 UTC ze stanowiska startowego 1S kosmodromu Wostocznyj, obwód amusrki (Rosja) za pomocą rakiety nośnej Soyuz-2-1b Fregat (S/N V15000-006) wyniesiono na orbitę 36 satelitów komunikacyjnych konstelacji OneWeb (misja OneWeb L6).
OneWeb, wcześniej znany jako WorldVu, to konstelacja satelitów składająca się z 648 mikrosatelitów, zapewniająca ogólnoświatowy dostęp do Internetu dla klientów indywidualnych i linii lotniczych.

Źródło:

NSSDCA - Mercury Atlas 3 (MA-3)
NASA Image and Video Library - zdjęcie startu misji MA-3
NSSDCA - Saturn SA-2
NSSDCA - OneWeb 0176 (2021-031A) - pierwszy satelita OneWeb L6-1
NSSDCA - OneWeb 0217 (2021-031AM) - ostatni satelita OneWeb L6-36

Kartka z kalendarza - 20 kwietnia

2004 - o godz. 16:57:26 UTC ze stanowiska startowego SLC-2W VAFB (Space Launch Complex 2 West, Vandenberg Air Force Base) w Kalifornii (USA) za pomocą rakiety nośnej Delta-7920-10C (S/N D-304) wyniesiono na orbitę amerykańską sondę kosmiczną Gravity Probe B.
Celem misji było sprawdzenie dwóch niezweryfikowanych przewidywań ogólnej teorii względności Alberta Einsteina. Eksperyment pozwalał bardzo dokładnie sprawdzić niewielkie zmiany kierunku wirowania czterech żyroskopów znajdujących się w satelicie, a dokładniej w jaki sposób przestrzeń i czas są zakrzywiane przez obecność Ziemi w jaki sposób obrót Ziemi pociąga za sobą czasoprzestrzeń i oddziałuje na żyroskopy.

2023 - o godz. 15:34:00 UTC z platformy startowej w Starbase (Boca Chica) w Teksasie (USA) odbył się testowy lot rakiety Super Heavy i statku kosmicznego Starship.
SpaceX Starship OFT 1 (Orbital Flight Test 1) był próbnym lotem nowej super ciężkiej rakiety nośnej Super Heavy (Booster 7) oraz pojazdu kosmicznego Starship (Ship 24), jednak po około 2 min 40 sek. od startu na wysokości 35 km rakieta nośna weszła w rotacje w wyniku czego nie doszło do separacji stopni rakiety i w 3 min 59 sek. doszło do eksplozji na wysokości zaledwie 29 km w wyniku której uległy zniszczeniu oba pojazdy.

Źródło:

Kartka z kalendarza - 14 kwietnia

1959 - o godz. 02:49:00 UTC ze stanowiska startowego LC-18A CCAFS (Launch Complex 18A, Cape Canaveral Air Force Station) na Florydzie (USA) za pomocą rakiety nośnej Vanguard (SLV-5 - Satellite Launching Vehicle 5) wyniesiono na orbitę amerykańskie satelity Sphere A (Vanguard Magnetometer) i Sphere B (Vanguard-Balloon).
Misja jednak zakończyła się niepowodzeniem, gdy po 142 sek. od startu nie zadziałał drugi stopień po separacji z pierwszym stopniem, a trzeci stopień wraz z satelitami spadł do Oceanu Atlantyckiego kilkaset kilometrów od wybrzeża po około 500 sekundach lotu.

Źródło:

NSSDCA - Vanguard SLV 5

Kartka z kalendarza - 6 kwietnia

1962 - o godz. 17:16:00 UTC ze stanowiska startowego Mayak-2 kosmodromu Kapustin Jar (ZSRR) za pomocą rakiety nośnej Kosmos (63S1 nr 4) wyniesiono na orbitę radzieckiego satelitę naukowego Kosmos 2 (Sputnik 12 pojazd 1MS nr 1).
Pomimo oznaczenia Kosmos 2 był to pierwszy z serii pojazd 1MS przeznaczony do badania promieniowania kosmicznego i rozchodzenia się w fal elektromagnetycznych w jonosferze.

1984 - o godz. 13:58:00 UTC ze stanowiska startowego LC-39A KSC (Launch Complex 39A, Kennedy Space Center) na Florydzie (USA) wystartowała misja STS-41-C wahadłowca Challenger (OV-099).
Była to 11 misja STS programu lotów wahadłowców i 5 promu kosmicznego Challenger, a jej celem było wyniesienie na orbitę eksperymentalnej aparatury LDEF (Long Duration Exposure Facility - narzędzie o długim czasie ekspozycji). Celem tego eksperymentu było przetestowanie różnych materiałów na wpływ na promieniowania, ekstremalne zmiany temperatury i kolizje z materiałami pochodzenia kosmicznego (mikrometeroidy) dla celów budowy Stacji Kosmicznej Freedom, która ostatecznie została zbudowana jako Międzynarodowa Stacja Kosmiczna.
Drugim zadaniem misji było przechwycenie i naprawa satelity SMM (Solar Maximum Mission).

LDEF (Long Duration Exposure Facility) z pokładu STS-41-C Challenger
Credits: NASA/MSFC (kliknij obrazek aby powiększyć)

Źródło:

Kartka z kalendarza - 3 kwietnia

1963 - o godz. 01:55:00 UTC ze stanowiska startowego LC-17B CCAFS (Launch Complex 17B, Cape Canaveral Air Force Station) na Florydzie (USA) za pomocą rakiety nośnej Delta-B (nr 357/D-17) wyniesiono na orbitę amerykańskiego satelitę naukowego Explorer 17 (AE-A - Atmospheric Explorer A).
Był to pierwszy satelita programu Atmosphere Explorer służący do pomiarów gęstości atmosfery przy użyciu kilku niezależnych systemów pomiarowych, pomiar atmosfery w ciągu jednego dnia w prawie stałych warunkach czasu lokalnego i aktywności geomagnetycznej.

1965 - o godz. 21:21:00 UTC ze stanowiska startowego PALC-2-4 VAFB (Point Arguello Launch Complex 2-4, Vandenberg Air Force Base) w Kalifornii (USA) za pomocą rakiety nośnej Atlas-SLV3 Agena-D (nr 7401) wyniesiono na orbitę amerykańskiego eksperymentalnego satelitę Snapshot oraz satelitę geodezyjnego SECOR 4 (EGRS 4).
Satelita Snapshot (Space Nuclear Auxiliary Power Shot) był pierwszym w Kosmosie eksperymentalnym satelitą z silnikiem jonowym napędzanym reaktorem atomowym.
Satelita SECOR (Sequential Collation of Range) był satelitą geodezyjnym służącym do określania dokładnego położenia na Ziemi za pomocą fal radiowych. Na podstawie trzech znanych źródeł sygnału i pozycji satelity, określano pozycję czwartego obiektu.

Źródło:

Kartka z kalendarza - 1 kwietnia

1960 - o godz. 11:45:00 UTC ze stanowiska startowego LC-17A CCAFS (Launch Complex-17 Cape Canaveral Air Force Station) na Florydzie (USA) za pomocą rakiety nośnej Thor-DM18 Able-2 (nr 148) wyniesiono na orbitę amerykańskiego satelitę meteorologicznego TIROS 1 (A 1).
TIROS 1 (Television and InfraRed Observation Satellite) był pierwszym satelitą pogodowym, który został zaprojektowany w celu przetestowania wykonalności uzyskiwania i wykorzystywania telewizyjnych obrazów chmur z satelitów. Satelita został wyposażony w dwie kamery telewizyjne Vidicon o średnicy 1,27 cm, jedną szerokokątną i jedną wąskokątną, do robienia zdjęć zachmurzenia Ziemi. Obrazy były przesyłane bezpośrednio do naziemnej stacji odbiorczej lub były przechowywane na magnetofonie na pokładzie do późniejszego odtworzenia, w zależności od tego, czy satelita znajdował się w zasięgu komunikacji stacji, czy poza nią. Satelita działał normalnie od wystrzelenia do 15 czerwca 1960 r., kiedy to awaria zasilania uniemożliwiła dalszą użyteczną transmisję telewizyjną.

TIROS-1 and Earth
Credits: NASA

1963 - o godz. 22:05:00 UTC ze stanowiska startowego 75-3-5 VAFB (Vandenberg Air Force Base) w Kalifornii (USA) za pomocą rakiety nośnej Thor-DM21 Agena-D (nr 376) wyniesiono na orbitę amerykańskiego satelitę nadzoru fotograficznego KH-4 20.
Satelita KH -4 (Keyhole-4) był czwartą wersją programu Corona , mającego na celu zbudowanie satelity rozpoznania optycznego, który przewoził dwie panoramiczne kamery Mural (lub Corona-M) o ogniskowej 61 cm i rozdzielczości terenowej 7,5 m oraz 4-centymetrową kamerę indeksową o ogniskowej 38 mm, rozdzielczości terenowej 162 m i pokryciu kadru 308 km × 308 km. Film wracał na Ziemię pojazdem zwrotnym firmy General Electric SRV (Satellite Return Vehicle), który był odbierany w powietrzu przez specjalnie do tego celu wyposażony samolot C-130 Hercules.

1971 - o godz. 02:53:00 UTC ze stanowiska startowego SLC-2E VAFB (Space Launch Complex 2 East, Vandenberg Air Force Base) w Kalifornii (USA) za pomocą rakiety nośnej Delta-E1 (nr 491/D-84) wyniesiono na orbitę międzynarodowego satelitę naukowego ISIS 2 (International Satellite for Ionosphere Studies - międzynarodowy satelita do badań nad jonosferą).

1971 - o godz. 11:31:00 UTC ze stanowiska startowego 90/19 kosmodromu Bajkonur (ZSRR) za pomocą rakiety nośnej Tsiklon-2 (11K69 nr 9) wyniesiono na orbitę radzieckie satelitę rozpoznania Kosmos 402 (US-A nr 2).
Satelita US-A (Upravlenniye Sputnik Aktivny) były aktywnym satelitą radarowym do obserwacji oceanów tzw. RORSAT (Radar Ocean Reconnaissance Satellite), a jego zadaniem było przeszukiwanie oceanów w poszukiwaniu sił zadaniowych Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych i innych statków.
Ze względu na duży pobór mocy aktywnego radaru satelita był wyposażony w reaktor jądrowy jako źródło zasilania, który po zakończeniu misji był oddzielany od pojazdu i umieszczany na wyższej orbicie.

1975 - o godz. 12:29:00 UTC ze stanowiska startowego 41/1 kosmodromu Plesieck (ZSRR) za pomocą rakiety nośnej Vostok-2M (8A92M nr 76041-366) został wyniesiony na orbitę radziecki satelita meteorologiczny Meteor-1 21 (31L).
Satelita był 21 w pełni operacyjnym satelitą pierwszej serii satelitów meteorologicznych Meteor wykorzystywanych do obserwacji systemów pogodowych Ziemi, zachmurzenia, pól lodowych i śnieżnych, pionowych profili temperatury i wilgotności oraz odbitego i emitowanego promieniowania z dziennej i nocnej strony Ziemi. Wyposażony został w dwie kamery Vidicon z funkcją APT (Automatic Picture Transmission) do wykonywania zdjęć dziennych w sposób ciągły, skaningowy radiometr IR wysokiej rozdzielczości, również z funkcją APT do wykonywania zdjęć dziennych i nocnych, zestaw instrumentów aktynometrycznych do wykonywania pomiarów pola promieniowania Ziemi w obszary widzialne i podczerwone oraz skaningowy spektrometr dyfrakcyjny średniej rozdzielczości do pośredniego określania pionowych profili temperatury i wilgotności atmosferycznej.

1980 - o godz. 08:09:00 UTC ze stanowiska startowego 1/5 kosmodromu Bajkonur (ZSRR) za pomocą rakiety nośnej Soyuz-U (11A511U nr 77025-734) wyniesiono na orbitę radzieckiego satelitę rozpoznania fotograficznego Kosmos 1170 (Zenit-4MKM nr 37).

Źródło:

Kartka z kalendarza - 31 marca

1966 - o godz. 04:33:00 UTC ze stanowiska startowego 4300-B6 VAFB (Vandenberg Air Force Base) w Kalifornii (USA) za pomocą rakiety nośnej Thor-LV2D Burner-1 (Thor-DSV2S Altair-3 nr 147) wyniesiono na orbitę amerykańskiego satelitę meteorologicznego DSAP-2 F3 (OPS 0340).
Był to trzeci satelita nalężący do drugiej generacji wojskowych satelitów meteorologicznych DSAP-2 (ang. Defense Satellite Application Program Block 2), oznaczenie DMSP-2 (Defense Meteorological Satellite Program Block 2) zostało nadane wstecznie po odtajnieniu dokumentów w marcu 1973 roku.
W zasadzie był to zmodyfikowany satelita DSAP-1 z ulepszonym radiometrem na podczerwień.

1987 - o godz. 00:16:16 ze stanowiska startowego 200/39 kosmodromu Bajkonur (ZSRR) za pomocą rakiety nośnej Proton-K (nr 336-02) wyniesiono pierwszy moduł naukowy radzieckiej stacji kosmicznej Mir, o nazwie Kvant-1 (37KE, 11F37).
Moduł został dołączony do rdzenia stacji DOS-7 w dniu 9 kwietnia 1987 o godz. 00:35:58 UTC i stanowił integralną część stacji aż do deorbitacji 23 marca 2001 roku.

Źródło:

Kartka z kalendarza - 30 marca

1961 - o godz. 20:34:43 UTC ze stanowiska startowego 75-3-4 VAFB (Vandenberg Air Force Base) w Kalifornii (USA) za pomocą rakiety nośnej Thor-DM21 Agena-B (nr 300) próbowano wynieść na orbitę amerykańskiego satelitę rozpoznania optycznego Discoverer 22 (KH-2 nr 4 lub Corona 22).
Był to czwarty satelita generacji KeyHole-2 w programie Corona, a jego celem było wykonywanie zdjęć wysokiej rozdzielczości za pomocą panoramicznego aparatu o ogniskowej 0,61 m i maksymalnej rozdzielczości 7,6 m. Obrazy nagrane na 70 mm kliszy miały powrócić na ziemię w pojeździe ratowniczym SRV-509 po 6 dniach, który był odbierany w powietrzu przez specjalnie do tego celu wyposażony samolot C-130 Hercules.
Ze względu na awarię drugiego stopnia rakiety satelita nie osiągnął docelowej orbity.

1966 - o godz. 09:21:00 UTC ze stanowiska startowego LC-576 B3 (ABRES-B3) VAFB (Launch Complex-576 B3, Vandenberg Air Force Base) w Kalifornii (USA) za pomocą rakiety nośnej Atlas-D OV1 (nr 72D) w konfiguracji 2TP (2 górne moduły OV1, 1 boczny moduł suborbitalny) wyniesiono na orbitę dwa amerykańskie satelity naukowe OV1- 4, OV1- 5.
OV1- 4 przeprowadzał eksperymenty kontroli termicznej różnych farb i substancji metalicznych, natomiast OV1- 5 przeprowadzał testy tła optycznego promieniowania optycznego, które polegały na ustaleniu czy różne typy terenu na powierzchni Ziemi (wody, lądy, góry i pustynie) można rozróżnić na podstawie gradientów temperatury.
System OV1 (Orbiting Vehicle 1) zapewniał możliwości startu orbitalnego kilku satelitów, gdzie każdy pojazd posiadał swój własny górny stopień na jednej rakiecie nośnej.

1967 - o godz. 18:57:00 UTC ze stanowiska startowego SLC-2W VAFB (Space Launch Complex 2 West Vandenberg Air Force Base) w Kaliforni (USA) za pomocą rakiety nośnej Thor-SLV2A Agena-D (nr 501) wyniesiono na orbitę amerykańskiego satelitę rozpoznania optycznego KH-4A 40.
Był to 40 satelita piątej generacji satelitów KH -4A (Keyhole-4A) programu Corona, rozpoznania optycznego, na pokładzie którego znajdowały się dwie panoramiczne kamery J-1 o ogniskowej 61 cm i rozdzielczości terenowej 2,7 m oraz 4-cm kamerę indeksową o ogniskowej 38 mm, rozdzielczości terenowej 162 m i pokryciu kadru 308 km × 308 km.

2006 - o godz. 02:30:00 ze stanowiska startowego 1/5 kosmodromu Bajkonur (Kazachstan) za pomocą rakiety nośnej Soyuz-FG (11A511U-FG nr P15000-018) wyniesiono na orbitę rosyjski załogowy statek kosmiczny Soyuz-TMA 8 (7K-STMA, 11F732A17 nr 218).
Pojazd dostarczył na Międzynarodową Stację Kosmiczną załogę Expedition 13:

Pavel Vinogradov (Roscosmos) - dowódca misji,
Jeffrey Williams (NASA) - inżynier pokładowy,
Marcos Pontes (AEB - Agência Espacial Brasileira - Brazilian Space Agency) - inżynier pokładowy, pierwszy Brazylijczyk w Kosmosie.

Marcos Pontes powrócił na Ziemię na pokładzie Sojuza TMA-7 wraz z załogą Expedition 12 w dniu 8 kwietnia 2006 po 8 dniach przebywania na ISS.
01 kwietnia 2006 o godz. 04:19 UTC dokowanie do portu nadir modułu Zarya.
28 września 2006 o godz. 21:53 UTC odłączenie i powrót na Ziemię.
29 września 2006 o godz. 01:13 UTC lądowanie w Kazachstanie.

Źródło:

Kartka z kalendarza - 29 marca

1962 - o godz. 07:27:00 UTC ze stanowiska LA-3 WS (Launch Area 3, Wallops Station) w Wirginii (USA) za pomocą rakiety nośnej Scout X-2 (ST-9) przeprowadzono lot balistyczny amerykańskiej sondy suborbitalnej P21A.
Sonda wykonała lot suborbitalny trwający 97 min. w tym czasie wzniosła się na wysokość 6 291 km i przeleciała na odległość 7 040 km od miejsca startu, a jej celem było zebranie danych o nocnej stronie jonosfery, mające pomóc usprawnić łączność Ziemia - przestrzeń kosmiczna. Na pokładzie sondy znajdowały się dwa eksperymenty propagacji fali elektromagnetycznej (ciągłej i o zmiennej częstotliwości) do badania gęstości elektronów w jonosferze; pułapkę jonową do określenia koncentracji jonów dodatnich.

1984 - o godz. 05:53:00 UTC ze stanowiska startowego 200/40 kosmodromu Bajkonur (ZSRR) za pomocą rakiety nośnej Proton-K Blok-DM (nr 319-02) wyniesiono na orbitę radzieckiego satelitę wczesnego ostrzegania Kosmos 1546 (74Kh6, US-KS nr 2).
Satelita należał do radzieckiej konstelacji satelitów składającej się z pierwszego szczebla systemu ostrzegania przed atakiem rakietowym (SPRN) i był w stanie wykryć wystrzelenie rakiety w ciągu 20 sekund od startu.

2002 - o godz. 01:29:00 UTC ze stanowiska startowego ELA-2 CSG (Ensemble de Lancement Ariane 2, Centre Spatial Guyanais) Kourou (Gujana Francuska) za pomocą rakiety nośnej Ariane-44L H10-3 (nr V-149) wyniesiono na orbitę satelity telekomunikacyjne JCSat 8 (JCSat 2A) i Astra 3A.

2005 - o godz. 22:31:00 ze stanowiska startowego 200/39 kosmodromu Bajkonur (Kazachstan) za pomocą rakiety nośnej Proton-K Blok-DM-2M (nr 410-10) wyniesiono na orbitę rosyjskiego geostacjonarnego satelitę telekomunikacyjnego Express AM2.
Satelita po zaparkowaniu na 80 st. długości geograficznej wschodniej zapewniał nadawanie cyfrowe, telefonię i wideokonferencje oraz szerokopasmowy dostęp do Internetu we wszystkich krajach po obu stronach pasma Himalajów na transponderach 16 pasm C, 12 pasm Ku i jeden pasmo L.

Źródło:

Kartka z kalendarza - 28 marca

1969 - o godz. 16:00:00 UTC ze stanowiska startowego 133/1 kosmodromu Plesieck (ZSRR) za pomocą rakiety nośnej Kosmos-2 (nr 39) wyniesiono na orbitę radzieckiego satelitę Kosmos 275 (DS-P1-I nr 5).
Satelita należał do serii satelitów DS-P1-I (Dnepropetrovsk Sputnik) i był uzupełnieniem serii DS-P1-Yu, a wykorzystany jako cel do kalibracji radarów nadzoru kosmicznego i wczesnego ostrzegania.

1978 - o godz. 01:26:00 UTC ze stanowiska startowego 132/1 kosmodromu Plesieck (ZSRR) za pomocą rakiety nośnej Kosmos-3M (nr 180) wyniesiono na orbitę radzieckiego satelitę nawigacji wojskowej Kosmos 996 (Parus #14).
Satelita należał do konstelacji satelitów Parus (system nawigacji Tsiklon-B), a informacje nawigacyjne uzyskano z transmisji VHF z przesunięciem Dopplera (około 150 i 400 MHz) pozycji satelity i danych orbitalnych. Pobierając poprawki z kilku satelitów, można było obliczyć lokalizację użytkownika z dokładnością do 100 m.

Źródło:

Chronologia wydarzeń

Wybierz rok:

-	-	-	-	-	-	-	1957	1958	1959
1960	1961	1962	1963	1964	1965	1966	1967	1968	1969
1970	1971	1972	1973	1974	1975	1976	1977	1978	1979
1980	1981	1982	1983	1984	1985	1986	1987	1988	1989
1990	1991	1992	1993	1994	1995	1996	1997	1998	1999
2000	2001	2002	2003	2004	2005	2006	2007	2008	2009
2010	2011	2012	1973	2014	2015	2016	2017	2018	2019
2020	2021	2022	2023	2024	2025	2026	2027	2028	2029

Część danych dotycząca aktualnych startów może być niekompletna lub oczekuje na aktualizację.

Dane archiwalne cały czas są aktualizowane i będą pojawiać się w miarę rozwoju strony

Historia podboju Kosmosu

Strony

Szukaj na tym blogu

Translate

Kartka z kalendarza - 8 października

Kartka z kalendarza - 4 października

Kartka z kalendarza - 20 września

Kartka z kalendarza - 19 września

Kartka z kalendarza - 9 maja

Kartka z kalendarza - 8 maja

Kartka z kalendarza - 29 kwietnia

Kartka z kalendarza - 28 kwietnia

Kartka z kalendarza - 27 kwietnia

Kartka z kalendarza - 26 kwietnia

Kartka z kalendarza - 25 kwietnia

Kartka z kalendarza - 20 kwietnia

Kartka z kalendarza - 14 kwietnia

Kartka z kalendarza - 6 kwietnia

Kartka z kalendarza - 3 kwietnia

Kartka z kalendarza - 1 kwietnia

Kartka z kalendarza - 31 marca

Kartka z kalendarza - 30 marca

Kartka z kalendarza - 29 marca

Kartka z kalendarza - 28 marca

Chronologia wydarzeń

Etykiety

Odwiedziny strony

Jeżeli podoba się Tobie to co robię, możesz postawić mi wirtualną kawę.
Dziękuję

Współtwórcy

Zgłoś nadużycie

Strony

Szukaj na tym blogu

Translate

Chronologia wydarzeń

Etykiety

Odwiedziny strony

Jeżeli podoba się Tobie to co robię, możesz postawić mi wirtualną kawę. Dziękuję

Współtwórcy

Jeżeli podoba się Tobie to co robię, możesz postawić mi wirtualną kawę.
Dziękuję